Arsimimi gjithmonë ka qenë shtylla kryesore, që një popull mund të ngritet, vetëm nëse ecën në rrugën e arsimimit. Jo më kot edhe ideologu i Rilinjdes Kombëtare, Sami Frashëri thoshte se: “nëse do të mbjellish për një vit, mbill misër e grurë, por nëse don të mbjellish përgjithmonë, mbill arsim dhe kulturë”.
Në vitet më të vështira, kur populli shqiptar po ballafaqohej me humbje të identitetit, sidomos humbjen e kulturës dhe gjuhës, mësuesit nga treva jonë asnjëherë nuk qëndruan duarkryq, që në mesin e popullit të nxjerrnin dritë dhe dituri.
I tillë ishte edhe Skender Ademi, siç e thërrasin bashkevendasit Mësues Skenderi. Ai u edukua, në frymën patriotike nga babai i tij Arifi dhe nëna Sanija, që ishin model se edukata dhe fryma patriotike duhet të mbizotëronin në shpirtin e djaloshit, që një ditë shumë breza nxënësish do të dilni nga dora, mendja dhe shpirti i tij.
Mësues Skenderi si shumë të tjerë mësues gjatë sistemit jugosllav u ballafaqua me krajata sepse atëherë mësuesit ishin të okupuar nga ai sistem, vetëm pse ishin shqiptar. Por, edhe mësuesi nuk ndal me kaq. Ai vazhdoi punën e mësuesit sepse historia e mësuesve të Rilindjes Kombëtare, ishte rrënjosur në shpirtin e tij.
Ai punoi më se katër dekada në Shkollën Fillore “22 dhjetori” që më vonë do të merr emrin “Dituria”. Për një kohë ishte edhe zv. drejtor në atë shkollë, dhe më vonë do të punoj në bibliotekën e po kësaj shkolle.
Deri në pensionim, Mësues Skenderi edukoi gjeneratë pas gjenerate, ku sot e kësaj ditë ish-nxënësit e tij janë bërë, mësues, profesorë, artitektë, mjek, magjistra, e doktor shkencash.
Ai është nderuar, me mirënjohje e dekorata të tjera për kontributin e tij në sferën e arsimit.
Mësues Skenderi, tashmë në pension mbetet figura kryesore e arsimit shqip në Luginë. Ai jeton në fshatin e tij të lindjes Corroticë, duke gëzuar autoritet të madh në mesin e shoqërisë sonë.
No Comment