Opinion nga Bilall Maliqi
Kur të shpallet gjendje e jashtëzakonshme në një shtet, atëherë duhet secila komunë ta ketë programin social për t’i ndihmuar popullatës e sidomos atyre që janë të papunë e që burim kryesor e kanë punën e krahut, për t’i ushqyer familjet e tyre.
Pra, nuk lejohet të punohet në ambient të hapur e as në të mbyllur, përderisa ata që kanë marrëdhënie pune kanë të garantuar pagat e tyre, me të cilat i ushqejnë fëmijët e tyre.
Kufijtë janë të mbyllur, tregtia është ndalur, të moshuarit mbi moshën 65 vjeçare u ndalohet të lëvizin, të rinjtë e bllokuar të papunë, pra ky është një barometër që duhet ta kenë parasyshë autoritetet lokale të komunave tona.
Të njëjtit e kanë regjistrin e familjeve në nevojë dhe konform numrit të anëtarëve duhet që t’u ndihmojnë bile me gjësende elementare për jetë.
Po ashtu njerëzit kompetentë duhet të dalin në terren, apo kryetarët e bashkësive lokale ta bëjnë listën e kryefamiljarëve të papunë, në mënyrë që t’u ndihmojnë dhe t’ua lehtësojnë këtë gjendje të rëndë emocionale, psiqike dhe ekonomike.
Duke e ditur se komuna e Preshevës, por edhe e Bujanocit dhe e Medvegjës, kanë një përqindje të lartë të papunsisë, atëherë ndihmat duhet të jenë të pakotestueshme, deri në largimin e gjendjes së jashtëzakonshme dhe derisa të hapen kufijtë ndërshtetëror.
Këto duhet secila komunë në bashkëpunim me kryetarët e degëve të paraqiten në shtabin për gjendje të jashtëzakonshme, e ata në koordinim me Kryqin e Kuq dhe Qendrën për punë social e ta hapin një pikë grumbullimi të gjësendeve ushqimore dhe t’u shpërndahen me listë të papunëve në tri komunat tona.
Bilall Maliqi
No Comment